Van deze gebreide baard/muts werd ik erg vrolijk.
Deze mutsen zijn te koop op Etsy (een soort marktplaats.nl voor doe-het-zelvers)

De muts deed me denken aan het ‘Women with beard’ project van Ine Poppe e.a.

Verder valt me op dat mannen die breien vaak baarden hebben. Kijk maar naar dit YouTube filmpje over breiende mannen:

De noor Trond Anfinnsen leerde zichzelf (met behulp van zijn vriendin) een paar jaar geleden mutsen te breien. Hij maakte er al snel een project van: The Knitting Project. Hij breide speciaal voor vrienden mutsen en zijn vriend Klaus Skrudland maakte er foto’s van en er werd een Flickr groep opgericht.

Een jaar gelden hebben ze er een boek van gemaakt: Hat Heads.
Zoals je ziet heeft ook deze mannelijke breier een baard.

The book

Advertenties

In september 2008 schreef ik over het boek Mijn wereld in Amsterdam, van Sharog Heshmat Manesh. Er is sinds kort een nieuwe uitgave van het boek: mooier gedrukt, hard cover en nog goedkoper ook (14.95 euro)

De omschrijving van de uitgever: Mijn wereld in Amsterdam toont een selectie van duizenden foto’s die 200 leerlingen op twee Amsterdamse scholen hebben gemaakt. Ze werden begeleid door professionele fotografen en docenten. Jongeren van 15 tot 20 jaar hebben hun belevingswereld vastgelegd. In deze turbulente leeftijd zetten zij stappen naar zelfstandigheid. Wat zij om zich heen zien en hoe zij zichzelf zien, daarvan schetst dit boek een beeld.

“Het is niet zozeer van belang om te bewijzen dát er ook vrouwen waren, maar het is belangrijk de vrouwen en hun positie op zichzelf als iets kenmerkend voor een tijd te beschouwen.”
Joan Wallach Scott, historicus

Men’s love affair with technology is somthing we take for granted. (…) It was, and still is, considered a matter of fact that needs no  further explanation.
Ruth Oldenziel, in: Making Technology Masculine.IDZ cb000477

De documentaire Rekenaarsters die ik in 2005 maakte, is nu via de webshop van Beeld en Geluid te koop.

Wanneer iemand in de negentiende eeuw sprak over de ‘toegepaste kunsten’, dan verstond degene daar een breed scala van ‘kundes’ onder: taal, ambachten, machines. Een eeuw later heeft ‘technologie’ zich afgescheiden en centraal daarin staat de machine , verbonden met mannelijkheid en status. Ruth Oldenziel schrijft in haar boek Making Technoloy Masculine: “These selections were hardly innocent choices, but the outcome of hard-fought battles.” De documentaire ‘Rekenaarsters’ wil laten zien hoe deze strijd zich voltrokken heeft rond computers in de jaren 50 en 60. Computers werden namelijk niet vanaf het begin tot ‘mannelijke’ machines gerekend. Hoe komt het dat nu computers ‘mannendingen’ zijn geworden, en niet ‘vrouwendingen’ zoals naai- en Wanneer iemand in de negentiende eeuw sprak over de ‘toegepaste kunsten’, dan verstond degene daar een breed scala van ‘kundes’ onder: taal, ambachten, machines. Een eeuw later heeft ‘technologie’ zich afgescheiden en centraal daarin staat de machine , verbonden met mannelijkheid en status. Ruth Oldenziel schrijft in haar boek Making Technoloy Masculine: “These selections were hardly innocent choices, but the outcome of hard-fought battles.” De documentaire ‘Rekenaarsters’ wil laten zien hoe deze strijd zich voltrokken heeft rond computers in de jaren 50 en 60. Computers werden namelijk niet vanaf het begin tot ‘mannelijke’ machines gerekend. Hoe komt het dat nu computers ‘mannendingen’ zijn geworden, en niet ‘vrouwendingen’ zoals naai- en typmachines.

Maar de vroege geschiedenis van de automatisering laat een heel ander beeld zien, in de begintijd van de informatica waren vrouwen prominent aanwezig. De 19e eeuwse gravin Ada Lovelace maakte als eerste uitgewerkte theorieën over de mogelijkheden van de computer en ontwierp toepassingen voor een mogelijke rekenmachine. De eerste ‘computerman of the year’ was de Amerikaanse Grace Murray Hopper. En voordat de computers hun intrede deden in organisaties, werd het rekenwerk voor natuurkunde en andere bètawetenschappen gedaan door voornamelijk vrouwen – de rekenaarsters. Vrouwen zouden beter dan mannen het geestdodende werk kunnen volhouden, geduldiger en nauwgezetter zijn en zich beter gedurende langere tijd kunnen concentreren .

IDZ 10675_2Als in de jaren veertig en vijftig van de vorige eeuw de eerste computers worden ontwikkeld, zijn deze rekenaarsters betrokken bij het programmeren, coderen en bedienen ervan. Ook de eerste computer in Nederland, de ARRA, worden bediend en geprogrammeerd door de de rekenaarsters van het Mathematisch Centrum in Amsterdam. De stap van het handmatige rekenwerk naar het programmeren van deze rekenautomaat ligt voor de hand en wordt door niemand als onvrouwelijk, bijzonder of emancipatoir gezien.

Maar in de jaren vijftig en zestig verandert het beeld van de computerdeskundige. Bij de Postcheque- en Girodienst in Den Haag ontstaat behoefte aan automatisering. Het invoeren van de cheques gaat dan nog steeds met de hand. Tijdens de omslag in het bedrijf richt het management zich vooral op de mannelijke medewerkers. Dit omdat met name de mannen ontevreden zijn over de carrièremogelijkheden binnen het bedrijf en de bestaande administratieve functies lager staan aangeschreven. Door het beroep van computerprogrammeur op te waarderen, tracht de Postcheque- en Girodienst de groep ambitieuze, mannelijke medewerkers voor zich te winnen. Een ontwikkeling, die negatieve gevolgen heeft voor de positie van vrouwen in de ICT afdeling van de Postcheque- en Girodienst.

De documentaire is onder andere gebaseerd op het proefschrift van E. van Oost Nieuwe functies, nieuwe verschillen, Universiteit Twente 1994. Te leen bij Aletta, instituut voor vrouwengeschiedenis.

Zoals Mariwan Kanie in zijn blog schrijft:

Het is opvallend dat deze zaak alleen behandeld wordt door de Midden Oosten correspondenten, terwijl het gaat over een racistische moord die in het hart van Europa plaats vond. De daad van deze jonge Europeaan staat niet op zichzelf, het is een nieuw type gevaar dat Europa zelf produceert. Het is komisch en tragisch om een Europees fenomeen over te laten aan een correspondent in Egypte. De berichtgeving beperken tot de protesten in Egypte, is het ontvluchten van het probleem en het onvermogen om de hand in eigen boezem te steken.

Ik lees niet makkelijk Duits (en velen met mij), dus ben ik blij met dit blogbericht van Huib Riethof die uitgebreid put uit Duitse bronnen. Hij schrijft bijvoorbeeld over de professionele en sportieve activiteiten van Marwa Al-Sherbini. Ze was lid van de Egyptische nationale handbalploeg. Ze studeerde in Duitsland pharmacologie en werkte er als apotheker. (Tot nu toe heb ik haar alleen over haar gelezen in de stereotiepe vrouwenrol: als slachtoffer, als vrouw-van en als moeder-van). Behalve relevante feiten, beschrijft Huib Riethof de felle discussie in Duitsland. En zijn conclusie onderschrijf ik ten volste:

De tragische geschiedenis van de twintigste eeuw heeft geleerd, dat het niet helpt, om achteraf (Neurenberg, Haags gerechtshof) de schuldigen aan te pakken. Het moet gebeuren vanaf het begin. Racistische agitatie van het type-Wilders moet worden uitgeroeid. Onverbiddelijk. Zeker als je ziet, wat er nu al van komt.

In de krant van vandaag publiceert het NRC een kort bericht over de boosheid in Egypte over de zaak Marwa Al-Sherbini.

Het is jammer dat deze zaak alleen maar opgepakt is door de redactie Midden Oosten en niet voor de redactie die zich bezig houdt met Duitsland. Het nadeel van berichtgeving van de protesten in Egypte, is dat het een stereotiep beeld geeft: “woedende moslim-menigte, boos op ‘het’ westen.” Mideast Egypt Germany Court StabbingDat soort berichtgeving speelt de anti-islam-retoriek in de kaart: zie je wel, het is een bedreigende, enge massa mensen, die heel erg snel kwaad wordt, zodra er ergens in de wereld één moslimvrouw gedood wordt door ‘een gek’.

Op deze manier wordt het Nederlandse nieuws een speelbal van Egyptische propaganda enerzijds en de anti-islam-retoriek anderzijds. Het zou mooi zijn als een kwaliteitskrant zoals het NRC daaraan weet te ontsnappen.

Wat ik interessant vind aan deze zaak: de vrouw was assertief, ze klaagde de man aan voor discriminatie, ze won deze zaak. Behalve slachtoffer, was ze ook iemand die het heft in eigen hand nam. Behalve treuren over Al-Sherbini, kunnen we ook bewondering hebben voor haar. Door deze zaak op die manier te benaderen, is het mogelijk uit de dichotomie (islam-westen, dader-slachtoffer) te ontsnappen. Het doorbreekt daarbij het stereotiepe beeld van de gehoofddoekte vrouw als onderdrukt en zielig.

Wat me opvalt is dat er – door het zwijgen van de Nederlandse media – twee groepen Nederlanders zijn die deze zaak met een totaal ander perspectief zien:

1. mensen die het Arabische nieuws volgen (Marokkaanse Nederlanders o.a.) en overspoeld worden met nieuws over deze zaak. Deze mensen worden door de Egyptische media bevestigd in hun angsten en gevoel van dreiging door het anti-islam-klimaat in Nederland. Egyptische & Arabische media zullen dat gevoel van bedreiging alleen maar groter maken.

2. mensen die geen toegang/interesse hebben in de Arabische media, en die niet weten wat er speelt: in Duitsland niet, maar vooral weten ze nu ook niet wat er in speelt onder Groep 1.

Groep 1 krijgt alleen maar info vanuit dit Egyptisch/Arabisch perspectief, waar zeer veel kanttekeningen bij te maken zijn. Oftewel: hier is dus een schone taak weggelegd voor de Nederlandse media, maar die hebben deze kans voorbij laten gaan. Voor groep 1 is kritiek op de Egyptische media vanuit Nederlands perspectief, pas waarachtig wanneer er in Nederland wél uitgebreid aandacht is besteed aan deze moord in de context van het Europees anti-islam-klimaat. Voor groep 1 is deze moord relevant al vóór de ophef in Egypte (NIO bericht er dan ook over, zonder de Egyptische ‘massa’ te noemen).

Een recept voor onbegrip tussen bevolkingsgroepen, lijkt me zo.

Een argument tégen de relevantie voor berichtgeving over deze moord (voordat Egypte zich ermee bemoeide) is: de dader is ‘een gek’. De dader moet natuurlijk worden afgeschreven als een gestoorde gek, net zoals de dader van Koninginnedag, Volkert van der G, en Mohammed B. Vooralsnog wordt Mohammed B. niet afgeschreven als een gek, maar gezien als exponent van een bedreigende religie. Gaan we alleen de witte moordenaars afschilderen als gestoorde eenlingen? Als Mohammed B een exponent is van een tendens, dan is de Duitse dader in Dresden dat ook.

Op de Trouw website staat een bericht over een verdachte (Alex W.) die een getuige vermoordt in Dresden.

Marwa Al-Sherbini met familie

Marwa Al-Sherbini met familie

De vrouw heette Marwa Al-Sherbini en was een Egyptische die een hoofddoek droeg. Ze was zo assertief geweest om Alex W. aan te klagen omdat hij haar onder andere ‘terroriste’ had genoemd. Toen de rechtszaak diende, heeft hij haar vermoordt met een mes. De aanwezige politie zag ‘per ongeluk’ de Egyptische echtgenoot van Marwa Al-Sherbini als dader aan en beschoten hem toen hij zijn vrouw probeerde te verdedigen.

Echter: in het Trouw artikel is alle informatie over etniciteit, religie en nationaliteit afwezig. Dit is echter zeer relevante informatie in deze context: het ging om een racistische moord.

De spaarzame berichtgeving rond dit onderwerp is in contradictie met het belang van de racistische moord op een gehoofddoekte vrouw. Zo’n bericht laat de latente gevaren zien die in de Europese samenleving aanwezig zijn voor moslims.

I LOVE ART
een film over Daniel Gould en de Amsterdamse Kunstwereld van Frederieke Jochems i.s.m. Andras Hamelberg

Een bekende verschijning in Amsterdamse galeries is Daniel Gould. Deze oudere Amerikaan mist geen enkele opening. Filmmaker Frederieke Jochems verwonderde zich erover wat hem bezielt al die openingen te bezoeken. Samen met cameraman Andras Hamelberg volgt zij hem op zijn rondgang langs galeries en musea gedurende het kunstseizoen 2007-2008. Zij beleven zo een opwindende tocht langs vele kunstwerken, excentrieke kunstenaars en gerenommeerde galeriehouders. Daniel Gould was ooit kunstverzamelaar en streeft naar ’s werelds grootste expositie van een debuterend kunstenaar van 1001 van zijn eigen werken. Gaandeweg in de film blijkt echter dat hij meer in beslag genomen wordt door beslissingen en tegenslagen uit het verleden. De esthetiek en verstrooiing van de vluchtige kunstwereld bieden maar weinig soelaas tegen zijn dagelijkse realiteit.

UITZENDING

RTV NH doc blok zondag 28 juni om 10, 12, 14 en 16 uur

voor een minuut van de film, kijk op www.franjo.nl bij film/video:

http://www.franjo.nl/fragment%20iloveart.html