Informatie over vrouwenbesnijdenis in Iraaks Koerdistan

A Report about the current efforts and activities of the Stop FGM Kurdistan campaign The Unfruitful Efforts: In 2005, our NGO suggested to the Kurdistan Regional Government (KRG), that if it would “start combating and eliminating Female Genital Mutilation (FGM) in the region, it would establish itself as a leader in this field and would enhance the respect of the government as a row model for the rest of the nations of the Middle East”. However, after 5 years of hard struggles and field work to combat FGM in Kurdistan, and despite the piles of data, statistics and documents about the practice that were presented to the Parliament of Kurdistan, we are unfortunately announcing that the practice still continues. Since February 2008, FGM has been covered with a vile of silence in the Halls of the Parliament, despite the fact that a project of a bill in this regard is ready and had been signed by 68 members of parliament. In an even more disappointing step, the Ministry of Health (MoH) had in the beginning responded to our demands and offered to meet. But after three meetings with the Minister of Health and all the Director Generals in the Ministry which resulted in an action plan to combat FGM, the Minister of Health (Dr. Abdulrehman Othman) had broke all of his promises, boycotted our NGO, disregarded all the data we presented to him and characterized the latter as false and inaccurate including those statistics from the Department of Maternal Health of the MoH that were collected from 2007 to 2008 in Erbil city. According to the very Ministry’s estimations, out of all the women visited the department, 30929 were genitally mutilated and circumcised. It is surprising that at the same time that the KRG is claiming to recruit resources and effort to combat gender based violence, it turns a blind eye on FGM and doesn’t regarded it as a violence against women. This is happening while the whole world recognizes FGM as one of the most dangerous forms of violence. The Private Media as a Supporter of Women Issues: In April 12-22, 2009 under the leadership of Hawlati Newspaper, some of the most influential private and independent media agencies in Kurdistan, started a petition signing campaign to combat FGM. Those media agencies included, Hawlati newspaper, Rozhanam newspaper, Levin Magazine, Awenakan Magazine, Nawa Radio, and Women Legal Assistance Organization. In cooperation with Wadi, those media agencies and organizations implemented a successful 10 days campaign that involved distributing 1000 buttons, 7000 calendars, 500 brochures, 17 sound clips and presented and aired many radio programs. The Expansion of the International Support: After the announcement of the “Stop FGM in Kurdistan” campaign in the spring of 2007, many international agencies supported this cause. In 2009 the support further broadened to include the Dutch Embassy in Iraq and the British Consulate in Erbil which provided financial and moral support for the campaign. In this regard, UNAMI is extremely interested in the cause of combating FGM in Kurdistan. In addition, Human Rights Watch will issue a report dedicated to FGM that was prepared in cooperation with Wadi teams. Besides, many international and local media agencies had mentioned the campaign in their news coverage including a latest report by Al-Jazzera News Channel. Doctors against FGM Group: Under the leadership of Dr. Goran Abdulla Sabir and a number of concerned doctors in Sulemany city, a group had been established to combat FGM. The group started its activities with establishing a Blog on the internet to advance awareness about FGM. You can find more information about the group at www.stopfgmkurdistan.wordpress.com. Data and Follow up of FGM in the First 8 months of 2009: In the first 8 months of 2009, our teams visited 125 villages, districts and sub-districts in each of the cities and towns of Slemany, Chamchamal, Sharazor, Rania, Qaladeza, Garmian. Out of a total of 2415 women in the age group of 30-50 years old who participated in the meetings arranged by our teams, 2084 were circumcised. This amounts for a percentage of 86%. The following is a break down of the above ratio; In 23 villages of the cities Slemany, Chamchamal, Sharazor, out of 289 women, 252 were circumcised, at a ratio of 87%. In 64 villages of Rania and Qaladeza, out of 1297 women, 1292 were circumcised, at a ratio of 97%. In 28 villages of Garmian area, out of 829 women, 540 were circumcises, at a ratio of 65%. Note: All these women are victims of FGM and are in need for awareness and health assistance. A Questionnaire about FGM in 125 Villages and Town of Kurdistan During the visits of our teams to the areas surrounding Slemany, Chamchamal, Sharazor, Rania, Qaladeza, and Garmian, we administered a questionnaire survey among the participating women to explore the status of FGM and its causes at the current time. 1113 women participated in responding to the 2 pages survey which asked them about their socioeconomic status and FGM. We are presenting here only those results that are directly related to the practice of FGM especially the number of their daughters and the prevalence of genital mutilation among them; In response to the question of “Are you circumcised?”, out of the 1113 women, 995 responded by yes amounting for a ratio of 89%. The distribution according to the region is shown in the following table: Region No. of Surveys Administered Yes (Circumcised) No (Not Circumcised) Raniya 244 243 1 Qaladza 310 310 0 Sulaymaniyah 293 257 36 Garmiyan 266 185 81 1,113 99589% 11811% 2-1 The 1113 women surveyed had a total of 2325 daughters out of which 1373 were circumcised. The total ratio was 59% according to the following table: Region No. of Daughters Yes (Circumcised) No (Not Circumcised) Raniya 511 401 110 Qaladza 611 486 125 Sulaymaniyah 693 353 340 Garmiyan 510 133 377 2,325 1,373 59% 952 41% 2-3 The Ages of the Girls According to Region: Age Raniya Qaladza Sulaymaniyah Garmiyan Total 1 – 5 years 96 125 100 109 430 5 – 10 years 111 107 101 145 364 10 – 15 years 86 89 100 92 367 15 – 20 years 95 105 112 63 375 20 – 30 years 72 99 229 86 386 Unknown 51 86 51 15 203 3. With Regard to a question, whether those women got any information about FGM and from whom, the responses were as follows; 576 women from TV channels, and WADI awareness teams. 195 women from TV channels only. 171 women from WADI teams only. 54 women from Radio Stations and WADI teams. 26 women form Radio Stations only. 7 Women from newspapers. 84 women didn’t get any information about FGM. Out of the 1113 women surveyed, their response to whether they would circumcise their daughters in the future, the results were as follows: 681 were convinced and they don’t believe in it 394 circumcision is an Islam order and I would continue doing it for my daughters 22 circumcision is a tradition and I would continue 11 circumcision is both a tradition and an order of Islam and would do it 5 not decided Recommendations: The new session of the Parliament should pass the banning of FGM bill. The draft of a bill to ban FGM was signed by 68 members of parliament in February 2008. It is the responsibility of the Committee of defending Women’s Human Rights in the Parliament to follow up with this matter. We recommend having the vetted new Minister of Health to sit for hearing in the Parliament to question him/her about the future plans with regard of health in general and FGM in particular. The new Cabinet of the KRG should adopt a plan to combat FGM. The further neglect of this harmful practice is bringing the seriousness of KRG efforts to face violence against women under serious questioning especially from the outside world. The Ministry for Religious Affairs should implement a follow up to this harmful practice because it is regarded as a prophetic Sunnah. The media agencies, in particular TV and Radios, are playing a positive role in enhancing the awareness of women in Kurdistan. The newspapers and magazines proved to be an effective advocacy tool. Non-Governmental-Organizations, particularly those related to women’s rights didn’t play a significant role in combating this practice. We recommend that these organizations adopt FGM as the worst form of violence against women and make it a priority in their agenda. We recommend increasing the efforts for helping and assisting the victims of FGM through awareness campaigns with regard to issues of health, sex, mental health and social wellbeing. Prepared by: FGM awareness teams in Rania, Qaladeza, Garmian, Slemany. Under the Supervision of WOLA “Women Legal Assistance Organization” Edited by; Falah Muradkhan Shakrm/ Coordinator General/ WADI/ Iraq Translated by : Dr. Goran Abdullah For more information; www.stopfgmkurdistan.org 07701588173 wadisul@yahoo.com __________________________________________________ http://mail.yahoo.com

---

 

Documentaire Rekenaarsters

“Het is niet zozeer van belang om te bewijzen dát er ook vrouwen waren, maar het is belangrijk de vrouwen en hun positie op zichzelf als iets kenmerkend voor een tijd te beschouwen.”
Joan Wallach Scott, historicus

Men’s love affair with technology is somthing we take for granted. (…) It was, and still is, considered a matter of fact that needs no  further explanation.
Ruth Oldenziel, in: Making Technology Masculine.

De documentaire Rekenaarsters die ik in 2005 maakte, is nu via de webshop van Beeld en Geluid te koop.

Wanneer iemand in de negentiende eeuw sprak over de ‘toegepaste kunsten’, dan verstond degene daar een breed scala van ‘kundes’ onder: taal, ambachten, machines. Een eeuw later heeft ‘technologie’ zich afgescheiden en centraal daarin staat de machine , verbonden met mannelijkheid en status. Ruth Oldenziel schrijft in haar boek Making Technoloy Masculine: “These selections were hardly innocent choices, but the outcome of hard-fought battles.” De documentaire ‘Rekenaarsters’ wil laten zien hoe deze strijd zich voltrokken heeft rond computers in de jaren 50 en 60. Computers werden namelijk niet vanaf het begin tot ‘mannelijke’ machines gerekend. Hoe komt het dat nu computers ‘mannendingen’ zijn geworden, en niet ‘vrouwendingen’ zoals naai- en Wanneer iemand in de negentiende eeuw sprak over de ‘toegepaste kunsten’, dan verstond degene daar een breed scala van ‘kundes’ onder: taal, ambachten, machines. Een eeuw later heeft ‘technologie’ zich afgescheiden en centraal daarin staat de machine , verbonden met mannelijkheid en status. Ruth Oldenziel schrijft in haar boek Making Technoloy Masculine: “These selections were hardly innocent choices, but the outcome of hard-fought battles.” De documentaire ‘Rekenaarsters’ wil laten zien hoe deze strijd zich voltrokken heeft rond computers in de jaren 50 en 60. Computers werden namelijk niet vanaf het begin tot ‘mannelijke’ machines gerekend. Hoe komt het dat nu computers ‘mannendingen’ zijn geworden, en niet ‘vrouwendingen’ zoals naai- en typmachines.

Maar de vroege geschiedenis van de automatisering laat een heel ander beeld zien, in de begintijd van de informatica waren vrouwen prominent aanwezig. De 19e eeuwse gravin Ada Lovelace maakte als eerste uitgewerkte theorieën over de mogelijkheden van de computer en ontwierp toepassingen voor een mogelijke rekenmachine. De eerste ‘computerman of the year’ was de Amerikaanse Grace Murray Hopper. En voordat de computers hun intrede deden in organisaties, werd het rekenwerk voor natuurkunde en andere bètawetenschappen gedaan door voornamelijk vrouwen – de rekenaarsters. Vrouwen zouden beter dan mannen het geestdodende werk kunnen volhouden, geduldiger en nauwgezetter zijn en zich beter gedurende langere tijd kunnen concentreren .

Als in de jaren veertig en vijftig van de vorige eeuw de eerste computers worden ontwikkeld, zijn deze rekenaarsters betrokken bij het programmeren, coderen en bedienen ervan. Ook de eerste computer in Nederland, de ARRA, worden bediend en geprogrammeerd door de de rekenaarsters van het Mathematisch Centrum in Amsterdam. De stap van het handmatige rekenwerk naar het programmeren van deze rekenautomaat ligt voor de hand en wordt door niemand als onvrouwelijk, bijzonder of emancipatoir gezien.

Maar in de jaren vijftig en zestig verandert het beeld van de computerdeskundige. Bij de Postcheque- en Girodienst in Den Haag ontstaat behoefte aan automatisering. Het invoeren van de cheques gaat dan nog steeds met de hand. Tijdens de omslag in het bedrijf richt het management zich vooral op de mannelijke medewerkers. Dit omdat met name de mannen ontevreden zijn over de carrièremogelijkheden binnen het bedrijf en de bestaande administratieve functies lager staan aangeschreven. Door het beroep van computerprogrammeur op te waarderen, tracht de Postcheque- en Girodienst de groep ambitieuze, mannelijke medewerkers voor zich te winnen. Een ontwikkeling, die negatieve gevolgen heeft voor de positie van vrouwen in de ICT afdeling van de Postcheque- en Girodienst.

De documentaire is onder andere gebaseerd op het proefschrift van E. van Oost Nieuwe functies, nieuwe verschillen, Universiteit Twente 1994. Te leen bij Aletta, instituut voor vrouwengeschiedenis.

 

Duitse informatie over de moord op Marwa Al-Sherbini

Zoals Mariwan Kanie in zijn blog schrijft:

Het is opvallend dat deze zaak alleen behandeld wordt door de Midden Oosten correspondenten, terwijl het gaat over een racistische moord die in het hart van Europa plaats vond. De daad van deze jonge Europeaan staat niet op zichzelf, het is een nieuw type gevaar dat Europa zelf produceert. Het is komisch en tragisch om een Europees fenomeen over te laten aan een correspondent in Egypte. De berichtgeving beperken tot de protesten in Egypte, is het ontvluchten van het probleem en het onvermogen om de hand in eigen boezem te steken.

Ik lees niet makkelijk Duits (en velen met mij), dus ben ik blij met dit blogbericht van Huib Riethof die uitgebreid put uit Duitse bronnen. Hij schrijft bijvoorbeeld over de professionele en sportieve activiteiten van Marwa Al-Sherbini. Ze was lid van de Egyptische nationale handbalploeg. Ze studeerde in Duitsland pharmacologie en werkte er als apotheker. (Tot nu toe heb ik haar alleen over haar gelezen in de stereotiepe vrouwenrol: als slachtoffer, als vrouw-van en als moeder-van). Behalve relevante feiten, beschrijft Huib Riethof de felle discussie in Duitsland. En zijn conclusie onderschrijf ik ten volste:

De tragische geschiedenis van de twintigste eeuw heeft geleerd, dat het niet helpt, om achteraf (Neurenberg, Haags gerechtshof) de schuldigen aan te pakken. Het moet gebeuren vanaf het begin. Racistische agitatie van het type-Wilders moet worden uitgeroeid. Onverbiddelijk. Zeker als je ziet, wat er nu al van komt.

 

Is de racistische moord op een moslima pas relevant als Egypte er herrie over maakt?

In de krant van vandaag publiceert het NRC een kort bericht over de boosheid in Egypte over de zaak Marwa Al-Sherbini.

Het is jammer dat deze zaak alleen maar opgepakt is door de redactie Midden Oosten en niet voor de redactie die zich bezig houdt met Duitsland. Het nadeel van berichtgeving van de protesten in Egypte, is dat het een stereotiep beeld geeft: “woedende moslim-menigte, boos op ‘het’ westen.” Dat soort berichtgeving speelt de anti-islam-retoriek in de kaart: zie je wel, het is een bedreigende, enge massa mensen, die heel erg snel kwaad wordt, zodra er ergens in de wereld één moslimvrouw gedood wordt door ‘een gek’.

Op deze manier wordt het Nederlandse nieuws een speelbal van Egyptische propaganda enerzijds en de anti-islam-retoriek anderzijds. Het zou mooi zijn als een kwaliteitskrant zoals het NRC daaraan weet te ontsnappen.

Wat ik interessant vind aan deze zaak: de vrouw was assertief, ze klaagde de man aan voor discriminatie, ze won deze zaak. Behalve slachtoffer, was ze ook iemand die het heft in eigen hand nam. Behalve treuren over Al-Sherbini, kunnen we ook bewondering hebben voor haar. Door deze zaak op die manier te benaderen, is het mogelijk uit de dichotomie (islam-westen, dader-slachtoffer) te ontsnappen. Het doorbreekt daarbij het stereotiepe beeld van de gehoofddoekte vrouw als onderdrukt en zielig.

Wat me opvalt is dat er – door het zwijgen van de Nederlandse media – twee groepen Nederlanders zijn die deze zaak met een totaal ander perspectief zien:

1. mensen die het Arabische nieuws volgen (Marokkaanse Nederlanders o.a.) en overspoeld worden met nieuws over deze zaak. Deze mensen worden door de Egyptische media bevestigd in hun angsten en gevoel van dreiging door het anti-islam-klimaat in Nederland. Egyptische & Arabische media zullen dat gevoel van bedreiging alleen maar groter maken.

2. mensen die geen toegang/interesse hebben in de Arabische media, en die niet weten wat er speelt: in Duitsland niet, maar vooral weten ze nu ook niet wat er in speelt onder Groep 1.

Groep 1 krijgt alleen maar info vanuit dit Egyptisch/Arabisch perspectief, waar zeer veel kanttekeningen bij te maken zijn. Oftewel: hier is dus een schone taak weggelegd voor de Nederlandse media, maar die hebben deze kans voorbij laten gaan. Voor groep 1 is kritiek op de Egyptische media vanuit Nederlands perspectief, pas waarachtig wanneer er in Nederland wél uitgebreid aandacht is besteed aan deze moord in de context van het Europees anti-islam-klimaat. Voor groep 1 is deze moord relevant al vóór de ophef in Egypte (NIO bericht er dan ook over, zonder de Egyptische ‘massa’ te noemen).

Een recept voor onbegrip tussen bevolkingsgroepen, lijkt me zo.

Een argument tégen de relevantie voor berichtgeving over deze moord (voordat Egypte zich ermee bemoeide) is: de dader is ‘een gek’. De dader moet natuurlijk worden afgeschreven als een gestoorde gek, net zoals de dader van Koninginnedag, Volkert van der G, en Mohammed B. Vooralsnog wordt Mohammed B. niet afgeschreven als een gek, maar gezien als exponent van een bedreigende religie. Gaan we alleen de witte moordenaars afschilderen als gestoorde eenlingen? Als Mohammed B een exponent is van een tendens, dan is de Duitse dader in Dresden dat ook.

 

De martelares van de hoofddoek wordt in Nederland doodgezwegen

Op de Trouw website staat een bericht over een verdachte (Alex W.) die een getuige vermoordt in Dresden. Deze ‘neutrale’ berichtgeving verdoezelt dat het gaat om een racistische moord.

Marwa Al-Sherbini met familie

De vrouw heette Marwa Al-Sherbini en was een Egyptische die een hoofddoek droeg. Ze was zo assertief geweest om Alex W. aan te klagen omdat hij haar onder andere ‘terroriste’ had genoemd. Toen de rechtszaak diende, heeft hij haar vermoordt met een mes. De aanwezige politie zag ‘per ongeluk’ de Egyptische echtgenoot van Marwa Al-Sherbini als dader aan en beschoten hem toen hij zijn vrouw probeerde te verdedigen.

Echter: in het Trouw artikel is alle informatie over etniciteit, religie en nationaliteit afwezig. Dit is echter zeer relevante informatie in deze context: het ging om een racistische moord!

In de Arabische media is de moord op Al-Sherbini voorpaginanieuws. In Egypte wordt zij nu ‘de martelaar van hijab genoemd’ . Voor informatie over deze kwestie is er in Nederland niet veel te vinden. In de Huffington Post schrijft er wel een artikel over. In Nederland bericht de Nederlandse Islamitische Omroep erover.

Dit berichtje op de Trouw website is van een zeer laag journastiek niveau en onverantwoord. De spaarzame en zeer slechte berichtgeving rond dit onderwerp is in contradictie met het belang van de racistische moord op een gehoofddoekte vrouw. Zo’n bericht laat de latente gevaren zien die in de Europese samenleving aanwezig zijn voor moslims.

Hoe zou de reactie zijn geweest als het andersom zou zijn geweest: een moslimman doodt een witte Europese vrouw in de rechtszaal? Wilders zou er op springen, en het zou voorpaginanieuws zijn.

 

documentaire I LOVE ART op RTV NH zondag 28 juni om 10, 12, 14 en 16 uur

I LOVE ART
een film over Daniel Gould en de Amsterdamse Kunstwereld van Frederieke Jochems i.s.m. Andras Hamelberg

Een bekende verschijning in Amsterdamse galeries is Daniel Gould. Deze oudere Amerikaan mist geen enkele opening. Filmmaker Frederieke Jochems verwonderde zich erover wat hem bezielt al die openingen te bezoeken. Samen met cameraman Andras Hamelberg volgt zij hem op zijn rondgang langs galeries en musea gedurende het kunstseizoen 2007-2008. Zij beleven zo een opwindende tocht langs vele kunstwerken, excentrieke kunstenaars en gerenommeerde galeriehouders. Daniel Gould was ooit kunstverzamelaar en streeft naar ’s werelds grootste expositie van een debuterend kunstenaar van 1001 van zijn eigen werken. Gaandeweg in de film blijkt echter dat hij meer in beslag genomen wordt door beslissingen en tegenslagen uit het verleden. De esthetiek en verstrooiing van de vluchtige kunstwereld bieden maar weinig soelaas tegen zijn dagelijkse realiteit.

UITZENDING

RTV NH doc blok zondag 28 juni om 10, 12, 14 en 16 uur

voor een minuut van de film, kijk op www.franjo.nl bij film/video:

http://www.franjo.nl/fragment%20iloveart.html

 

Oproep voor artikelen Tijdschrift voor Genderstudies

De visualisering van gender

Het Tijdschrift voor Genderstudies wil in het eerste nummer van 2010 aandacht besteden aan de visualisering van gender in de hedendaagse, door nieuwe media gevormde, kunst en cultuur. Door de impact van een grote verscheidenheid aan informatie,- communicatie- en biotechnologieën omvat ?visuele cultuur? vandaag de dag meer dan ooit tevoren. Niet alleen leven wij in een mondiale mediamaatschappij waarin we dagelijks worden overspoeld door zintuiglijke ervaringen, ook kunnen de meest intieme, ?onzichtbare? delen van ons eigen lichaam aanschouwelijk worden gemaakt dankzij diverse visualiseringstechnieken. Daarnaast zijn door de digitalisering van de (post)moderne beeldcultuur, waarin beelden eindeloos kunnen worden gemanipuleerd en veranderd, de grenzen tussen werkelijkheid en kunst, echt en namaak, feit en fictie, ingrijpend verschoven. Voor dit themanummer is de redactie op zoek naar bijdragen die vanuit verschillende theoretische perspectieven reflecteren op deze en aanverwante ontwikkelingen in relatie tot gender. Hoe wordt gender gevisualiseerd, gemedieerd en geproduceerd in de hedendaagse beeldende kunst en cultuur? Welke impact hebben nieuwe media zoals internet, digitale film, games, en virtual reality op de verbeelding van gender in een globaliserende visuele cultuur? Op welke wijze wordt het gegenderde lichaam gevisualiseerd in interactie met andere vormen van verschil, zoals seksualiteit, etniciteit, klasse en leeftijd? Welke culturele normen, idealen en machtsverhoudingen zijn daarbij in het geding? Hoe verschuift de perceptie van mannelijke en vrouwelijke lichamen onder invloed van hedendaagse visualiseringstechnieken? En wat is het potentieel van eigentijdse kunst en nieuwe visuele media voor het creëren van nog ongekende configuraties van gender?

Mogelijke onderwerpen zijn onder meer:
- visuele technologieën en de mediëring van het lichaam
- gender, kunst en biotechnologie
- nieuwe media en feministische esthetiek
- de medische visualisering van gender
- (trans)gender en/in de hedendaagse (mode)fotografie
- gender en ?haptische? visualiteit
- de ?pornificatie? van de digitale beeldcultuur
- de virtualisering van het lichaam
- medialisering, remediatie en hypermedialiteit
- voorbij gender? verbeeldingen van non- en posthumane lichamen

Opzetten voor artikelen (400-500 woorden) kunt u zo spoedig mogelijk, doch uiterlijk 15 augustus 2009 zenden naar Louis van den Hengel (L.vandenHengel@maw.ru.nl) en Josje Weusten (josje.weusten@gmail.com). Opzetten dienen vraagstelling, wijze van behandeling daarvan, theoretische uitgangspunten en globale indicatie van de argumentatie en de te gebruiken literatuur te bevatten. De eerste versies van de artikelen (max. 6000 woorden) worden medio oktober verwacht. Zie de website voor meer informatie: http://www.tijdschriftgenderstudies.eu

 

De dagboeken van mijn grootvader en overgrootvader

Mijn overgrootvader hield vanaf het einde van de 19e eeuw tot aan zijn dood een dagboek bij. Zo ook mijn grootvader. Ik ben een blog begonnen met fragmenten uit de dagboeken op WordPress. Op deze foto staan mijn overgrootmoeder Martha Keller-Naaktgeboren en overgrootvader Jacob Keller met hun drie kinderen: Adriaan, Gretha en Cor.

Over de grafsteen van mijn overgrootouders had ik eerder iets geschreven.

 

Noord Amerikaans Indiaans Film Festival / Native America

Noord Amerikaans Indiaans Film Festival zondag 5 april in Smart Space Projects Lab, Arie Biemondstr. 105-111, WG terrein in Amsterdam.

Programma (wijzigingen voorbehouden)

Zaal 1

10.00 Vertoning kinderfilm, aansluitend gelegenheid tot vragenstellen aan Indiaanse

Bezoekers (Engelstalige film, Nederlandse ondertiteling)

11.30 Drum performance door Mohawk Jerry McDonald en zijn partner Jeannie McDonald

12.00 Wethouder Carolien Gehrels (Cultuur) ontvangt een replica van de ‘Wampumbelt’ die het verdrag symboliseert tussen Nederlanders en Mohawks.

12.30 Introductie door Leo van Kints (NANAI) - Voorzitter voor de Nederlandse organisatie voor Noord-Amerikaanse Indianen

12.40 Introductie door Leo van der Vlist (NCIV) Externe Relaties, Nederlands Centrum voor Inheemse Volken

12.45 Openingsfilm “The Peacemaker” 45 min – toelichting door Jerry McDonald

13.45 “Noord-Amerikaanse Indianen in de 21ste Eeuw” – Presentatie door Tonya Gonnella Frichner (Onondaga Natie, Haudenosaunee), lid VN Permanente Forum voor Inheemse Zaken

14.15 Vraag en antwoord met het aanwezige publiek

14.20 – Pauze -

14.45 Documentaire film: “Little Caughnawaga”; to Brooklyn and Back” (2008, 57 min) toelichting door filmmaakster Reaghan Tarbell (Mohawk)

15.45 Vraag en antwoord met het aanwezige publiek

16.00 Presentatie “Noord-Amerikaanse Indiaanse visies over een gezamenlijke toekomst” Oren Lyons videostatement “Value Change for Survival”, “Value of Ceremony”

16.20 Vraag en antwoord met het aanwezige publiek

16.40 Documentaire “In the Light of Reverence” (2001,73 min): een indrukwekkend filmportret over landconflicten heilige Indiaanse plekken Introductie door Franci Taylor - Choktaw Nation, cultureel antropologe en archeologe Universiteit van Leiden

17.30 – Pauze -

18.00 Film: “Our Spirits don’t speak English, Indian Boarding Schools” (2008,80 min) Documentaire: interviews over ervaringen van de situatie op de Indiaanse Boarding Schools. Introductie door Dan Agent: scriptschrijver van de documentaire

20.15 Film “Skins” (2004, 87 min) van Chris Eyre, een van de beste Native American filmmakers. Indringende film over morele dilemma’s.

Zaal 2 + Sousterrain

12.00-16.00 Kinderprogramma (maken van Indiaanse voorwerpen, verhalenverteller, film)

16.45 Film “Children of the Seven Council Fire” (43 min)

I Introductie in de Lakota cultuur

18.00 Vraag en antwoord met aanwezige Noord Amerikaanse Indianen

19.00 Film “Muffins for Granny” – (2007, 88min) persoonlijke documentaire waarin de maakster onderzoekt wat haar oma heeft meegemaakt

21.00 Film (fictie): “Mile Post 398” gemaakt door Navajo’s. (2005, 100 min)

Eerste onafhankelijk geproduceerde en geschreven film door de Inheemse bevolking

 

Vrouwenbesnijdenis in Iraaks Koerdistan

In ExPonto Magazine is zojuist een artikel over vrouwenbesnijdenis in Iraaks Koerdistan verschenen. De Duitse organisatie Wadi, die actief is in Iraaks Koerdistan, heeft cijfers verzameld hoe vaak het voorkomt. In bepaalde regio’s zijn 60 tot 90% van de meisjes en vrouwen slachtoffer van genitale verminking. Ze hebben een website met alle informatie over female genital mutilation (FGM) bij vrouwen.